یاد آن روزهای نوجوانی می افتم که فارغ از هر گونه دغدغه کارهایم را به خوبی و با موفقیت انجام می دادم و به آینده ی خود امید بسیاری داشتم , همچون پرنده ای که که در کنار والدین از همه ی نعمت ها برخوردار است و اوقات خود را به خوشی سپری می کند و دنیا را زیر بال های خوش رنگش می بیند به این سو و آن سو پرواز می کردم و هر روز اوج می گرفتم , آن چنان که هر روز بیش تر از روز پیش خود را به خدای خود که همچین زندگی شیرینی را به من ارزانی کرده بود نزدیک و نزدیک تر می دیدم.

 اما امروز دیگر آن پرنده ی تیزپر و خوشبخت نیستم , آری اکنون پرنده ای هستم مهجور و زخم دیده که به دست روزگار درشت خو به زندان قفسی بس تنگ و تاریک افکنده شده ام و روز به روز با اینکه هنوز در اوج جوانی ام,پیر و پیرتر می شوم. انگار منتظر یک وجود والاتر هستم که مرا از این قفس برهاند و در این روزهای بحران و درماندگی شوق پرواز را در وجودم زنده کند و یاریم دهد که پس از این دوران نقاهت پرواز کنم و باز به آن اوج برگردم.

 تنها همدمی که دارم این قلم باوفای من است که از دیرباز تاکنون با من است و حتی در این روزگاران که زمین و زمان بر من پشت کرده است رشته های از هم گسیخته ی افکارم را به هم می بافد و تار و پود نوشته هایم را می سازد.یاد آن روزهایی که جز به خوشی نمی نوشت بخیر!شاید او نیز دلش برای بازیگوشی روی صفحه ی سفید دفترم تنگ شده است...!

 در این قفس که جز خود و قلم باوفایم کسی را ندارم از چه کسی طلب آزادی کنم؟ شاید راز نجات من در خودم نهفته است مگر جز این است که انسان خلیفه ی خدا بر روی زمین است؟ مگر جز این است که خدا از روح خود در من دمیده است؟ پس چرا خلیفه ی خدایی که تدبیر همه ی امور جهان در دست اوست در اداره ی خود و کارهای خود عاجز باشد؟

 آری آن وجود والاتر کسی است که در وجود من نهفته است , کسی که به من نزدیک تر از خودم است , کسی که از رگ گردن به من نزدیک تر است...

 آه! وای بر من که این همه مدت از وجود خدای خود غافل بوده ام و یاد او در زندگی ام کمرنگ شده بود...

 چشمان خود را می بندم و به حال دل غافل و درمانده ام اشک می ریزم و اکنون با کسی که از خودم به من نزدیک تر بود و من او را در دنیایی پر از خلا می گشتم راز و نیاز می کنم....

 چشمانم را باز می کنم....نمی دانم چند وقت است که چشمه ی اشکم می جوشد و بر گونه هایم جاری است.دیگر آن حصار قفس را در اطراف خود نمی بینم,احساس می کنم تمام سنگینی ام در اشک هایی که ریختم و سخنانی که در خلوتم به خدایم گفتم جمع شده بودند. احساس سبکی می کنم. گرد بال هایم را در زلالی آب وضو می گیرم و باز به سوی او که خالق من است پرواز می کنم....