الآن نمی تونم بنویسم بعدا" می نویسم...

سلام ;اول این خبر رو می دم که عذاب وجدان بر طرف شد و بعد به شرح ماجرا می پردازم:

ماجرا از این قراره که شنبه گذشته حدود ساعت 16:20 همسایه مون که خیلی خیلی آدم خوبی بود و خیلی دوسش داشتیم(شاید بشناسینش:آقای حسین(موسی) صادقزاده که بازنشسته ی آموزش و پرورش بود و تو مدارس دخترونه دفتردار بود) حین شستن ماشین سکته ی قلبی کردن و چند نفر از جمله مهندس بدلی که داشت می اومد خونه ما تا ریاضی کار کنیم می بیننش و می ذارنش ماشین همسایه منم تقریبا" این موقع ها رسیدم و تا من رسیدم گذاشتن ماشین و رفتن....

بعد ما رفتیم خونه و داشتیم ریاضی کار میکردیم که 20 دقیقه بعد مامانم اومد و گفت: فلانی فوت کردوای وای وای نمی دونین چه حاااااااااااااالی بهم دست داد ,درس رو تعطیل کردیم و یه جای خلوت گیر آوردم و......

تا اینجا مشکلی نداشتم و فقط نا راحت بودم (چون فکر می کردم تو بیمارستان تموم کرده) ولی از مامانم شنیدم که یکی از همسایه ها گفته بود که اون مرحوم همون موقع که تو کوچه بوده تموم کرده بود....از وقتی که اینو شنیدم دیگه دیوونه شدم و عذاب وجدان اومد سراغم و دیگه می خواستم واسه خلاص شدن از این عذاب وجدان خودم رو بکشم و همش به خودم می گفتم(وجدایم بهم می گفت:) تو میتونستی نجاتش بدی و تو باید زود می رسیدی و CPRش می کردی و .......

 و یکی-دو روز همین حال بودم  بعد اینکه شنیدم نه بابا تو ماشین و بغل دخترش فوت کرده یه کم آروم شدم و ...

الآنم کاملا" حالم خوبه.(فقط 1 کم سرماخوردم که اونم فدای سر شما!!)